Gabinet Bariatri

W Szpitalu pod Bukami od początku 2016 roku wykonujemy zabiegi bariatryczne i tym samym jesteśmy jedną z pierwszych placówek medycznych na Podbeskidziu, gdzie wykonuje się tego typu zabiegi. 

Telefon kontaktowy: 33 82 99 500 w godzinach 8-15

W gabinecie przyjmują
dr n. med.
Michał Dyaczyński
specjalista chirurgii ogólnej

BESKIDZKIE CENTRUM LAPAROSKOPOWE Z CENTRUM LECZENIA OTYŁOŚCI

Laparoskopowe leczenie:

  • przepukliny roztworu przełykowego - 6000 zł
  • przepuklin brzusznych i pachwinowych - od 3500 zł
  • wypadania odbytnicy - od 9000 zł
  • wycięcie pęcherzyka żółciowego - 3500 zł
  • plikacja krzywizny większej żołądka - 11 000 zł
  • sleev - gastrectomy (mankietowa resekcja żołądka) - 18 000 zł

Leczenie otyłości

Otyłość jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych stanów chorobowych w rozwiniętych społeczeństwach.

Problemem medycznym oraz ekonomicznym jest nie tylko otyłość, zwłaszcza jeżeli BMI przekracza 40 kg/m2, ale również choroby towarzyszące otyłości, a właściwie przez otyłość spowodowane. Aktualnie nadwaga i otyłość są piątym wiodącym globalnym czynnikiem zwiększającym ryzyko przedwczesnej śmierci, powodującym corocznie 2.8mln zgonów. Do chorób i schorzeń, dla których bezpośrednią genezą są nadwaga i otyłość zalicza się m.in.:

  • cukrzycę typu 2,
  • nadciśnienie,
  • dyslipidemię,
  • choroby układu krążenia,
  • bezdech senny,
  • choroby zwyrodnieniowe stawów,
  • nowotwory,
  • ciężkie zaburzenia czynności nerek,
  • kamicę pęcherzyka żółciowego,
  • bóle w części lędźwiowo – krzyżowej,
  • podwyższone ryzyko anestezjologiczne,
  • zaburzenia układu rozrodczego,
  • zakrzepicę żył głębokich,
  • choroby pęcherzyka żółciowego,
  • syndrom jajników policystycznych,
  • hiperurykemię i dnę moczanową,
  • problemy psychologiczne i społeczne.

Należy również przyjąć, iż 75% obciążeń cukrzycą typu 2, 50% nadciśnienia, 33% chorób niedokrwiennych serca, 33% udarów oraz od 7 do 41% nowotworów jest bezpośrednim wynikiem występowania nadwagi oraz otyłości. Ryzyko zapadalności na przedstawione w/w jednostki chorobowe zwiększa się wraz ze wzrostem wskaźnika BMI. Otyłość skraca także oczekiwaną długość życia u kobiet o 9 lat, u mężczyzn o 12 lat.

 

Metody leczenia otyłości

Leczenie zachowawcze vs. leczenie chirurgiczne

Podstawową metodą leczenia otyłości jest leczenie zachowawcze polegające na stosowaniu diety, zwiększonej aktywności fizycznej oraz farmakoterapii etc. Prowadzone liczne badania empiryczne dowodzą, iż skuteczność tej metody waha się w granicach 5-10% (odległe wyniki leczenia zachowawczego otyłości), co oznacza iż po 5 latach zaledwie 5-10% pacjentów utrzymuje osiągniętą, w trakcie tego typu leczenia, wagę. Wyniki odległe po wykonaniu operacji bariatrycznej to 80% skuteczności.

Podczas gdy konwencjonalna terapia leczenia otyłości generuje minimalną utratę wagi u pacjenta, chirurgiczne leczenie otyłości gwarantuje utratę wagi na poziomie od 40 do 87% w zależności od rodzaju wykonanego zabiegu. Należy również zaznaczyć, iż oprócz bezpośredniego wpływu na wagę pacjentów poddanych przedmiotowym zabiegom, chirurgiczne leczenie otyłości przyczynia się również do ustąpienia lub zdecydowanej poprawy w obszarze jednostek chorobowych współistniejących z otyłością, jak również zmniejsza współczynnik śmiertelności pacjentów otyłych.

Operacje stosowane w chirurgicznym leczeniu otyłości, zrówno klasycznie jak i w sposób małoinwazyjny-laparoskopowy, dzielimy w zależności na ich mechanizm działania na:

  • Operacje restrykcyjne: wykonywane są tylko w obrębie żołądka. Znacznie ograniczają możliwość spożywania pokarmów przez chorego, w wyniku chirurgicznego podzielenia lub wycięcia żołądka przy użyciu przewiązki i/lub zszywek metalowych.

    - pionowa plastyka żołądka (Vertical Banded Gastroplasty - VBG)
    - założenie regulowanej przewiązki na żołądek (Adjustable Gastric Band - AGB)
    - rękawowe wycięcie żołądka (Sleeve Gastrectomy - SG)

  • Operacje restrykcyjno -  wyłączające: polegają na wytworzeniu w górnej części żołądka zbiornika wielkości ok. 20-30ml lub wycięcie 4/5 żołądka (zadanie restrykcyjne) oraz zespoleniu jelitowo-jelitowym typu Roux-en-Y o określonej długości pętli alimentacyjnej i enzymatycznej.

    - ominięcie żołądkowo-jelitowe (Roux-en-Y gastric bypass -RYGB)
    - wyłączenie żółciowo-trzustkowe z ominięciem dwunastnicy (biliopancreatic diversion – duodenal switch, BPD-DS)
    -  wyłączenie żółciowo-trzustkowe polegające na wycięciu 2/3 żołądka oraz znacznym skróceniu przewodu pokarmowego co prowadzi do wyłączenia z pasażu znacznej, określonej długości pętli jelita cienkiego; również osiągnięte wyniki co do ubytku masy ciała jak ustępowanie składowych zespołu metabolicznego są bardzo dobre.

Inne operacje bariatryczne.
Inne operacje baritryczne to grupa zabiegów,  których wyniki odległe nie są zadawalające. Należy je  traktować jako zabiegi przygotowujące do innej procedury bariatrycznej ( balon wewnątrzżoładkowy) lub zabiegi w fazie eksperymentalnej (stymulatory nerwów błędnych).

 

Wybór sposobu operacji.

Każdy z wymienionych typów operacji może być zastosowany w leczeniu otyłości. Po leczeniu chirurgicznym, oceniając procentowy ubytek nadwagi (exess weight loss – EWL), największą utratę masy ciała osiągamy po wykonaniu wyłączenia żółciowo-trzustkowego BPD-DS, a następnie ominięcia żołądkowo-jelitowego RYGB, pionowej plastyce żołądka, a najmniejszą po założeniu regulowanej opaski na żołądek (AGB) oraz rękawowej resekcji żołądka (SR). 

Operacje bariatryczne stanowią logiczną, rozsądną, powtarzalną i bezpieczną metodę leczenia otyłości u chorych, u których próby leczenia zachowawczego zakończyły się niepowodzeniem, a chorzy są przekonani o konieczności wykonania operacji bariatrycznej.

Pomimo ogromnego postępu w chirurgii bariatrycznej, stosowaniu najnowszych metod operacyjnych jak i nowoczesnego spojrzenia na problem chorych z otyłością musimy stwierdzić, że nie ma złotej operacji w leczeniu otyłości, a o wyborze operacji powinni decydować, zarówno pacjent, jak i chirurg, który musi przedstawić możliwości chirurgicznego leczenia, a także poinformować pacjenta, która z nich byłaby najlepsza dla danego chorego.

 

Laparoskopowa opaska żołądkowa

Obecnie najczęściej wykonywanym zabiegiem w leczeniu patologicznej otyłości jest laparoskopowo zakładana regulowana opaska żołądkowa (SAGB).

Technika zabiegu SAGB polega na założeniu wokół górnej części żołądka silikonowej opaski zawierającej elastyczny balon, który może być napełniany lub opróżniany przez wstrzykiwanie bądź odsysanie płynu z portu wszczepionego pod skórę i połączonego z opaską drenem. Założona opaska dzieli żołądek na dwa zbiorniki – mniejszy górny, o objętości ok. 20 ml i znacznie większy dolny. Zmieniając stopień wypełnienia balonu opaski, można kontrolować średnicę przejścia między dwoma zbiornikami żołądka i tym samym uzyskać korzystniejsze wyniki leczenia otyłości patologicznej.       

Leczenie operacyjne choroby refluksowej i przepukliny rozworu przełykowego (fundoplikacja sposobem Nissena).

Choroba refluksowa to patologiczne zarzucanie treści pokarmowej z żołądka do przełyku. Może doprowadzić do powstania zmian zapalnych, a w niektórych przypadkach nawet do rozwoju raka przełyku. Choroba refluksowa spowodowana jest najczęściej osłabieniem dolnego zwieracza przełyku (struktury zapobiegającej cofaniu się kwaśnej treści z żołądka). Może to być wywołane nieodpowiednią dietą (alkohol, kawa), paleniem tytoniu, przyjmowaniem niektórych leków lub otyłością. Jedną z przyczyn choroby refluksowej jest obecność przepukliny rozworu przełykowego, czyli nieprawidłowego przemieszczenia części lub całości żołądka do klatki piersiowej.

Do najczęstszych objawów choroby refluksowej zaliczamy: zgagę (piekący, zamostkowy ból), utrudnione lub bolesne przełykanie pokarmów, niesmak w ustach i nieprzyjemny zapach z ust. Niekiedy może występować przewlekły kaszel, astma lub zapalenie gardła. W przypadku przepukliny rozworu przełykowego dodatkowo mogą być obecne: ból w nadbrzuszu i dolnej części klatki piersiowej, czkawka oraz kołatanie serca.

Laparoskopowa fundoplikacja sposobem Nissena polega na wykonaniu kilku nacięć w ścianie brzucha w celu wprowadzenia laparoskopu (urządzenia posiadającego na końcu kamerę) i niewielkiej średnicy narzędzi, którymi posługuje się chirurg w czasie operacji. Aby umożliwić optymalny i bezpieczny dostęp do żołądka, niezbędne jest wtłoczenie do jamy brzusznej gazu (dwutlenku węgla). Następnie chirurg odprowadza istniejącą przepuklinę i wytwarza wokół przełyku mankiet ze zszytej przedniej i tylnej ściany żołądka. Mankiet ten ma na celu wzmocnienie i poprawę działania antyrefluksowego dolnego zwieracza przełyku. Dodatkowo wykonuje się stabilizację żołądka poniżej przepony, co zapobiega powstawaniu przepukliny rozworu przełykowego. Niewielkie nacięcia zaopatruje się szwami. Może się jednak zdarzyć, zwłaszcza u pacjentów, którzy w przeszłości przeszli operacje w obrębie jamy brzusznej, że zajdzie konieczność wykonania zabiegu z dostępu klasycznego z nacięciem powłok jamy brzusznej.

 

Leczenie operacyjne wypadania odbytnicy

Wypadanie odbytnicy polega na przemieszczeniu się fragmentu jelita grubego (odbytnicy) przez kanał odbytu i odbyt. Wyróżnia się trzy główne postaci wypadania odbytnicy:

  • wypadanie całkowite (pełnościenne) – przemieszczenie wszystkich warstw ściany odbytnicy przez odbyt (błony śluzowej, mięśni),
  • wypadanie częściowe – przemieszczenie fragmentu błony śluzowej odbytnicy;
  • wypadanie wewnętrzne (ukryte, wgłobienie odbytniczo-odbytowe) – wgłobienie jednego odcinka jelita w drugi, któremu nie towarzyszy przemieszczenie odbytnicy poza odbyt.

Przyczyny wypadania odbytnicy nie zostały w pełni poznane.

Wśród przyczyn wypadania odbytnicy u dzieci wymienia się przewlekłe zaparcia i towarzyszący im zwiększony wysiłek w czasie defekacji. Dzieci cierpiące na mukowiscydozę również są bardziej podatne na wystąpienie choroby ze względu na przewlekły kaszel, który powoduje wzrost ciśnienia w jamie brzusznej.

Wypadanie śluzówki odbytnicy u dorosłych często związane jest z obecnością dużych żylaków odbytu (hemoroidów). U osób starszych (głównie u starszych kobiet, które stanowią największą grupę pacjentów cierpiących z powodu wypadania odbytnicy) czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu choroby może być znaczna utrata masy ciała, co w połączeniu z osłabieniem mięśni miednicy i okolicy odbytu, powoduje zmniejszenie podparcia dla odbytnicy. U niektórych pacjentek obecność objawów może być związana z przebytym niegdyś urazem okołoporodowym.

Za główne przyczyny wypadania odbytnicy u osób młodych uznaje się przewlekłe zaparcia oraz wysiłkowe oddawanie stolca. Wystąpieniu wypadania odbytnicy sprzyjają również takie stany jak urazy oraz guzy kręgosłupa i rdzenia kręgowego, zaburzenia psychiatryczne, stwardnienie rozsiane (SM).

W początkowej fazie choroby wypadanie odbytnicy towarzyszy defekacji. W miarę postępu dolegliwości, objawy nasilają się i mogą towarzyszyć sytuacjom przebiegającym ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrz jamy brzusznej, takim jak kichanie, kaszel, parcie na stolec. W przypadku braku odpowiedniego leczenia choroby, wypadanie odbytnicy może następować spontanicznie, bez uchwytnej przyczyny.

Choroba może objawiać się:

  • krwawieniem, które spowodowane jest uszkodzeniami wynicowującej się błony śluzowej odbytnicy,
  • wydalaniem zwiększonych ilości śluzu,
  • zaparciami,
  • nietrzymaniem moczu i stolca.

Pacjent może odczuwać dolegliwości bólowe, a także częstsze niż zwykle parcia na stolec. Nierzadkim objawem jest uczycie niepełnego wypróżnienia.

Diagnostyka wypadania odbytnicy

Podstawową metodą diagnostyczną wypadania odbytu jest badanie przez odbyt (per rectum). W czasie badania stwierdza się obniżone napięcie zwieracza odbytu, natomiast w czasie parcia na stolec obserwuje się wypadanie odbytnicy. Badanie rektoskopowe pozwala na ocenę ok. 20-centymetrowego odcinka jelita grubego za pomocą specjalnego wziernika. Rektoskopia wykonana u pacjenta cierpiącego z powodu wypadania odbytnicy może uwidocznić miejsce wgłobienia, obecność stanu zapalnego lub uszkodzenia błony śluzowej. U pacjentów dorosłych kwalifikowanych do operacyjnego leczenia wypadania odbytnicy wykonywana jest kolonoskopia (badanie endoskopowe jelita grubego) w celu dokładnej oceny całego jelita grubego. W niektórych przypadkach wskazane jest wykonanie tzw. testu Hintona, który pozwala na ocenę szybkości pasażu jelitowego. Polega on na doustnym podawaniu przez kilka dni specjalnych znaczników, które następnie uwidaczniane są w badaniu radiologicznym.

Różnicowanie wypadania odbytnicy

Objawy podobne do tych obserwowanych na skutek wypadania odbytnicy, mogą być w istocie innymi jednostkami chorobowymi. Wypadanie odbytnicy różnicowane jest z:

  • dużymi hemoroidami (żylakami odbytu),
  • guzem odbytnicy przemieszczającym się przez odbyt,
  • kłykcinami okolicy odbytu,
  • nieprawidłową morfologią okolicy krocza,
  • polipami odbytu.

Na postawie objawów klinicznych wypadanie odbytu powinno być również różnicowane w chorobami zapalnymi jelit.

Laparoskopowo wykonuje się rektopeksję przy użyciu siatki. Zalety tej metody to:

  • zmniejszenie bólu
  • skrócenie okresu hospitalizacji
  • mniejsze rany pooperacyjne
  • wcześniejszy powrót funkcji jelita grubego oraz szybszy powrót chorego do zdrowia

Rektopeksja jest to ufiksowanie odbytnicy, polegające na umocowaniu odbytnicy do okostnej powierzchni kości krzyżowej za pomocą pojedynczych szwów, a także niewchłanialnych siatek.

Nawroty po zabiegach rektopeksji wynoszą od 2 do 10%.